Belli - Kelime Etimolojisi, Kelimesinin Kökeni

Belli Kelime Kökeni

ETü belgü alamet, işaret, emare +lIg ● Or, Uy, Kaş ATü *bel- işaretlemek, damgalamak +?  belir-

Tarihte En Eski Kaynak

belgülüg "bilinen, aşikâr, açık" [ Atebet-ül Hakayık (1300 yılından önce) ]
belgülü "aynı anlamda" [ Ebu Hayyan, Kitabü-l İdrak (1312) ]
belgülü "aynı anlamda" [ TDK, Tarama Sözlüğü (1300-1500) ]
bellü "aynı anlamda" [ TDK, Tarama Sözlüğü (1300-1700) ]

Önemli Not: Bu kaynak kayıtlara geçmiş ve bu kelimenin kullanıldığı yazılı ilk kaynaktır. Kullanımı daha öncesinde sözlü olarak veya günlük hayatta yaygın olabilir.

Kelime Kökeni

Eski Türkçe belgü "alamet, işaret, emare" sözcüğünden +lIg sonekiyle türetilmiştir. Eski Türkçe sözcük Ana Türkçe yazılı örneği bulunmayan *bel- "işaretlemek, damgalamak" fiilinden +? sonekiyle türetilmiştir. Daha fazla bilgi için belir- maddesine bakınız.

Ek Açıklamalar

ETü sadece belgü ve belék (hediye) sözcüklerinde görülen *bel- kökünün mahiyeti açık değildir. Bil- kökünün varyant biçimi veya /l/ sesi etkisiyle /é/ > /e/ evrimi düşünülebilir. Anlam bakımından karş. Arapça ˁilm (bilgi) = ˁalam (işaret, gösterge).

Etiketler: Türeme, Eski Türkçe, bkz: Türkçe ekler, İlk kullanım, Türeme, Ana Türkçe veya Proto-Türkçe, bkz: Yabancı ekler kategori veya etiketlerine bağlıdır.
Rastgele Kelime
Önceki Kelime
Sonraki Kelime

Gözde Aramalar

Yeni kelimeler mi keşfetmek istiyorsunuz, işte sitemizde aranma sıklığına göre son zamanlarda en çok aranan kelimelerin listesi.